Let´s Care tyfoon relief voor slachtoffers tyfoon Haiyan Panagatan Islands Januari 2014 
Update 2 Let’s Care voor Typhoon slachtoffers Antique    
Afgelopen vrijdag ging ik )Erna' met onze manager Mary Ann weer op pad om nu naar de verre Panagatan eilanden de materialen af te leveren. We hebben deze reis al een keer moeten onderbreken vanwege het slechte weer en de incompleetheid van materialen. We vertrekken smiddags om 1 uur met een gehuurd busje naar Libertad. Dat is zo'n 3 en half uur rijden vanaf San Jose. We overnachten daar want we moeten om 3.00 uur snachts de boot hebben naar Caluya. Dit moeten we ook allemaal plannen, want de boot gaat maar 3 x per week naar Caluya. In Libertad is nog geen electra, dus we eten en douchen bij kaarslicht. We hebben smiddags al onze boottickets gekocht en dat was handig want er zitten al veel mensen sinds oud en nieuw te wachten om naar het eiland te gaan. Ze zijn gestrand vanwege het slechte weer. We zijn net op tijd, want om 2.40 uur wil de boot al vertrekken, zonder ons. Maar gelukkig hebben we daar met Anna, een vrijwilligster van Project Panay afgesproken. Zij doen met ons mee in dit project. Ze verteld de kapitein dat wij ook nog mee moeten. Alle zitplekken op de boot blijken al ruimschoots bezet, dus we kruipen neer op de vloer. Dat blijkt handig, want ik kan in elk geval gaan liggen, zodat ik niet al te erg zeeziek word. Na 3 uur varen komen we met zonsopgang aan op het witte strand van Caluya eiland. Daar wacht Maritez, de gemeentelijk maatschappelijk werkster met wie alles is gecoördineerd ons op. We vragen haar waar het hotel is. Hotel? zegt ze, dat is hier niet. Maar gelukkig mogen we bij haar thuis logeren. We droppen onze spullen en overleggen dat we als we opschieten, we vandaag nog naar de 3 Panagatan eilanden kunnen en eventueel vanavond al de boot terug naar het vaste land in Libertad kunnen nemen. Na de koffie gaan we langs bij de plaatstelijke bouwmaterialenhandel, waar ze ons verzekerd hebben dat ze nu alle materialen hebben weten te verzamelen. Vanwege de tyfoon is de beschikbaarheid aan materialen lastig en heeft het even geduurd voor alles compleet was. We betalen en kijken waar het een en ander aanwezig is. Ondertussen wachten we op de boot die de materialen zal transporteren naar de 3 Panagatan eilanden. Het hoofdeiland Caluya was niewe komen aan op Caluya eilandt getroffen door de tyfoon, maar deze 3 eilanden die een paar uur varen verder op in de Sulu zee liggen wel. Dat is ons doel. In november, net na de tyfoon, lazen we in de kranten dat de mensen daar heel erg in nood waren en honger hadden. Naar aanleiding van dat bericht zijn we deze trip gaan plannen. Hiervoor wilde ik een helicopter regelen, maar dat is me niet gelukt. Ik vraag Maritez de maatschappelijk werkster of de boot er al is. Ze zegt, nee, maar ze zijn onderweg, 1 uur varen van hier. Oke dan nog maar even wachten. Ondertussen hebben we de materialen geteld en wordt de bestelling langzaam aan van alle kanten compleet. Het nodige telwerk en controlewerk komt eraan te pas, maar dan hebben we na 2 uur toch alles bij elkaar. Ondertussen wordt ik wel erg rusteloos want na anderhalf uur nog geen boot. Ik begin de druk nu wat op te voeren en zeg Maritez dat ze nu duidelijker moet uitzoeken hoe het zit met de boot. Ik ken het al een beetje hier en het kan maar zo zijn dat we allemaal wachten op iets wat niet komt. We hebben haast. De kapitein kan ook niet direct gebeld worden, want hij heeft geen telefoon, dus het moet via, via. Uiteindelijk horen we dat het onderdeel wat kapot was, nog steeds in reparatie is en dat de boot nog helemaal niet vertrokken was. Ik probeer niet boos te worden, maar ga nu wel duidelijk de boel instrueren. Maritez, moet direct een nieuwe boot zoeken die onze spullen gaat transporteren. Ondertussen kunnen wij vast de materialen uitreiken van de begunstigen die op dit moment op dit eiland zijn. Zodat ze de materialen hier al kunnen ontvangen en niet op de verder gelegen Panagatan eilanden.
De  mensen van die eilanden  komen uiteraard af en toe aan wal op het grotere Caluya eiland. Langzaamaan,  al op mijn horloge kijkend, komen we tot de conclusie dat we  het vandaag niet meer gaan redden. We mogen al blij zijn, met  deze slakkengang  als de boot komt en we alle materialen voor  zonsondergang op de boot geladen krijgen. En ja, dan eindelijk komt de boot. Het is  een platte boot, stijl  Ark van Noah. Gelukkig met een paar  mannetjes erbij, die alle 500 houten platen, 200 golfplaten 100 liters verf, 4 dozen  lijm, 25 kilo koperen  spijkers, 20 kilo draadspijkers en 90  hygiëne kits, door het water aan boord dragen. Gelukkig krijgen we het net voor  zonsondergang rond.  We nemen nog even een lekkere  duik (onder veel bekijks, want mensen zijn hier gewend om in hun kleren te zwemmen en niet in je bikini).
Dan proberen we nog ergens te eten, maar de 2 "tentjes" die al iets hadden zijn al gesloten. Afijn, dan maar aan de noedels. Nu ben ik benieuwd waar we gaan slapen. Gelukkig hebben we met zijn  drieën een kamer, 2 ligplaatsen op de grond (cement) en 1 op een houten bed. Ik ben voor de  laatste optie, want op een inflatable matrasje krijg ik al zere heupen. De 7 kinderen van Maritez, de  maatschappelijk werkster, slapen op de vloer in de hal. Douchen bij de open pomp laat ik maar even  achterwege. Je kunt hier niet al te kieskeurig zijn. Gelukkig zijn we allemaal erg moe van de korte nacht, boottocht en het geregel, dus slapen moet gaan lukken. S´ochtends blijk ik goed geslapen te hebben, na mezelf nog in de nacht buitengesloten te hebben (het slot van de kamerdeur bleek kapot) Anna op de vloer had toch een mindere nacht gehad, maargoed gelukkig had zij ´smiddags nog 2 uur ingehaald. 
 We eten wat opgewarmde rijst met een hotdog en ei erdoor en ik ben allang blij dat we onze maag kunnen vullen, want we hebben een lange  dag voor de boeg. We bespreken dat het het handigste is als we de mensen van Panagatan eiland 1 en 2 naar het grote eiland laten komen.  We hebben berekend dat het net allemaal zou kunnen in 1 dag, maargoed we weten niet precies hoe de zee is en hoe snel alles zal gaan. Het  hier kennende valt het altijd vaak tegen en kom je van allerlei verrassingen tegen, dus ik besluit geen risico's te nemen en voor die optie te gaan. Alleen naar het grote eiland Panagatan 3. Gelukkig kunnen we een official op de eilanden s'morgens via de mobiele telefoon bereiken, dat is ook altijd nog maar de vraag met het netwerk daar. Onderweg naar de boot slaan we nog een grote zak medicijnen in. Nu we toch gaan kunnen we beter zoveel mogelijk dingen meenemen die daar handig zijn, want ik denk niet dat we nog snel deze onderneming gaan maken. Voordat we vertrekken met de boot vol met materialen, leveren we de lijst met namen in bij de kustwacht. Ik vraag hen om 3 reddingsvesten, maar die hebben ze helaas niet. We hebben wel gelukkig 2 politiemannen mee op onze missie. Dat werd aangeboden en lijkt me handig. We kennen de eilanden niet en weten ook niet wat we daar aan zullen treffen. Dus wat beveiliging is altijd prettig. Het is 8 uur in de ochtend als we wegvaren met de zon nog achter wat bewolking. Het water is nog rustig en het is lekker zo op de boot. Na een uur zie ik een eiland en vraag of dit het is. Nee, dit is het nog niet nee, we moeten nog even zegt de kapitein. Ondertussen komt er af en toe wat water over de boot en mijn tas is al nat geworden. Gelukkig ben ik net op tijd want mijn camera en geld zijn nog droog. Ik leg mijn tas maar voor de zekerheid in de stuurhut. De boot is open met voorin alle materialen. Langzaam aan worden de golven hoger en Anna blijkt een zeilster te zijn en kan ons vertellen dat het straks in de open zee nog wel wilder wordt. Ze hadden ons al aangegeven dat er dagen zijn waarop er niet gevaren  kan worden. Nu verlaten we de laatste punt van het eiland aan onze rechterhand en plotseling zien we aan de linker en rechterkant van de boot verschillende dolfijnen naast de boot uit het water springen!! Wauw, dit is echt te gek zeg. Ik durf helaas mijn camera niet te pakken want de boot gaat al flink heen en weer. Maar dit is echt mooi om te zien. We komen nu in de open zee, de Sulu zee kom ik later achter. En nu wordt het allemaal wel wat spannender. De golven zijn erg hoog aan het worden en ik zit boven op het dak van de stuurhut en vlieg van links naar rechts. Anna, Maritez en Mary Ann beneden krijgen af en toe een scheut water achter zich over het dek. De boot is natuurlijk zwaar beladen en ligt dieper in het water. Na een half uur flink van links naar rechts te gaan, begin ik nu wel een beetje bezorgd te worden, want er zijn nu (zegt Anna) zigzag golven, dus het is lastig varen. Ik ben bang dat de punt water schept en we met materiaal en al, zonder reddingsvesten zinken in de zee. Ik denk nu aan de verhalen van de verloren zakken rijst op de boten naar deze eilanden en ik vraag, met enige ongerustheid aan Maritez of de golven hoog zijn of normaal. Ze zegt normaal. Maar ik vind het niet zo normaal en vraag waar is het eiland?! Ik kan het niet zien en kijk op mijn klok en bedenk me het antwoord dat ze aangaven op de vraag, hoe ver is het varen? 2 uur, 3 uur of langer, licht aan de golven. Ik begin nu toch lichtelijk angstig te worden en moet mijn gedachten onder controle houden en bedenk me dat dit toch wellicht niet zo'n goed plan was. De engelen vraag ik om hulp en later blijkt dat ik niet de enige was die hiermee bezig was. Na een half uur zien we in de verte een eiland opdoemen, daar is het... Gelukkig zeg. Maar ik bedenk me dat we ook nog terug moeten. Maar goed eerst zien dat we de spullen aan land krijgen.
 
We komen nu voor het eiland te liggen, maar we kunnen niet verder want we zijn te ver beladen. Het is nog eb en het water is ondiep en bedekt met koraal en steen. Dus daar liggen we dan. Ondertussen tikt de klok (het is 11.15 uur) en ik wil uiterlijk om 13.00 uur weg zijn van hier want ik wil terug naar het vaste land. Wat als we hier vast blijven zitten en het weer morgen niet goed is om te varen, wie weet hoe lang dat gaat duren. We worden met een bootje opgehaald en proberen te regelen dat andere lichtere platte boten de materialen van onze boot komen ophalen. Als we aankomen zien we dat het eiland deels in puin ligt, de huizen omver. Gelukkig zijn de mensen al druk in de weer met het kweken van hun zeewier, dat is hun vorm van inkomen hier. Het telen van zeewier. Gelukkig zijn niet alle zeewier plantages geruïneerd door de tyfoon. Ik ben blij dat we aan land zijn en als we doorlopen barst een eilandbewoonster in huilen uit van geluk, zo blij en trots is ze dat wij hun helpen hier. Nou dat ben ik ook, want ik moet echt nog bijkomen van de boottocht en ondertussen zorgen dat we hier zo snel mogelijk weer wegkomen. In het donker varen is helemaal geen pretje, zonder licht of navigatie. We drinken eerst even koffie en eten wat en beginnen weer langzaam te ontspannen. We kijken waar de boot is en die komt beetje bij beetje dichterbij. We worden aangeklampt door een man met een hele grote nare uitziende wond op zijn voet. Tja daar hebben we niet de juiste medicijnen en verbandmiddelen voor bij. Ik geef hem advies wat hij het beste met de wond kan doen. We regelen mannen die helpen met de materialen en ondertussen besluiten we dat we geen tijd hebben om de overhandiging van de materialen zelf te doen, maar dat we dat via de barangy officials doen. Er is wat commotie ontstaan door met name een dame (die niet perse arm lijkt) en die stennis schopt dat iedereen iets zou moeten ontvangen. We overleggen en leggen uit dat niet iedereen nu iets kan krijgen en besluiten in overleg met hen dat de hygiëne kits aan andere mensen gegeven worden dan diegene die de bouwmaterialen krijgen. Op deze manier kunnen meer mensen profiteren van de materialen. Er zijn 500 huishoudens, dus het is onmogelijk om iedereen te voorzien. Maar nu kunnen toch al een heel groot deel van de mensen hulp krijgen. 150 families op Eiland 3 ontvangen bouwmaterialen, hygiene kit en medicijnen (totale waarde € 7500,-) en 80 families op de andere eilanden. Dat is al een heel groot aantal. Ondertussen instrueren we de 3 officials van de eilanden wat de bedoeling is van de materialen, wie de namen zijn op de lijsten en dat de mensen voor ontvangst moeten tekenen. Ook verdelen we de medicijnen. Ondertussen is het water hoger geworden en door het uitladen ligt de boot hoger in het water. De boot komt nu naar het eiland en het uitladen kan beginnen. Ik ben nog steeds druk bezig om de mensen op te jagen want we hebben nog maar een half uur. Maar het ziet er naar uit dat het net moet gaan lukken.
 We besluiten in de tussentijd het eiland ietwat te verkennen om te zien wat voor schade er is en hoe  de mensen leven. Gelukkig volgt onze politie escorte op de voet. Het eiland blijkt 1 brok koraal te zijn, zelfs de weg naar de school is van koraal. De  mensen leven midden in de middel of nowhere op een stuk koraal met inkomsten van de zeewier teelt. Zonder dokter, fruit en al te veel groeten.  Wauw,  dit heb ik nog nooit zo gezien. Dit is andere koek. Veel huizen zijn omver gewaaid, de  mensen zijn hier echt arm. Het is hier wel overleven ja,  althans dat is het voor mij. De  mensen hier lachen nog, maar ik moet er niet aan denken op zo´n eiland te leven. 
 We  lopen terug en daar instrueren we alle  mensen over de materialen en dat ze het goed  moeten gebruiken. Dat iedereen in Nederland en wij  enorm moeite heeft gedaan voor  hen en dat het zeker niet allemaal zo simpel is als het lijkt. We hebben nog een foto momentje en zien dat de  officials al samen met de mensen druk in de weer zijn om de lijsten af te gaan en de spullen te verdelen en dat de gemoederen ook weer rustig zijn.

 We zijn ondertussen weer klaar om de  terugtocht te aanvaarden en springen in boot en varen precies om 13.15 uur weg. 
We varen nu iets sneller doordat we stukken lichter zijn. Als we weer in de open zee zijn, slingert de boot nog harder heen en weer want we zijn minder stabiel. Ik ben minder bang dan op de heenweg, want Anna zegt dat de boot wel blijft drijven, zeker nu onbeladen. Het is even weer anderhalf uur je stevig vasthouden en bidden en dan komen we weer in rustiger vaarwater. Na 2 en half uur belanden we om 16.00 uur juichend weer aan land in Caluya. Mission completed so far! Dit is wel onze laatste Mile. Wat zijn we blij dat we het er levend vanaf hebben gebracht en veilig en wel hier terug zijn. Ik bedank de mensen en geef de kapitein een mooie fooi, dat heeft hij, als belangrijkste persoon op deze bootmissie, wel verdiend denk ik zo. Hij is er zichtbaar erg blij mee. We gaan naar het huis van Maritez, de maatschappelijk werkster, drinken daar nog een kopje koffie, scoren wat eten in een zakje voor op de boot terug naar Libertad en dan gaan we om 17.30 op de boot terug naar het vaste land van Panay eiland. Daar komen we zeewiegend en al na een bootdag van 10 uur aan om 21.30 uur. We nemen afscheid van Anna en we vinden ons gehuurde busje met chauffeur al klaar staan. Ik blij en dankbaar dat we veilig en wel met iedereen weer aan land zijn en dat we zoveel mensen op de eilanden hebben kunnen helpen. 
 
Anna en Arnout van Project Panay, en alle andere donateurs Wilde Ganzen, Familie Ros, School de Holterenk, N.H. Kerk Beekbergen, Molenaar Sieperda Stichting, Dutch Filippine Association en alle particuliere donateurs, namens Let's Care
en de mensen op de Panagatan eilanden ontzettend bedankt!
 
Alleen ben je een druppel, samen zijn we een zee!!

Hier een overzicht van de ligging van de Panagatan eilanden



Email Marketing Powered by Mailchimp